Newsletter
 

Βιογραφικό της συγγραφέως

Η Μαρία Παπαδάκη γεννήθηκε και μεγάλωσε στο Ηράκλειο της Κρήτης και μένει στην Αθήνα.
Εργάζεται στο διαδικτυακό περιοδικό «Μουσικόραμα».
Η πρώτη της ποιητική συλλογή «Αγάπες Δροσουλίτες» απέσπασε θετικά σχόλια από την εφημερίδα «Ελευθεροτυπία» και το περιοδικό «Έξοδος».
Στη στιχουργική της πορεία έχει συνεργαστεί  με αξιόλογους μουσικοσυνθέτες και ερμηνευτές. 
Εκτός Ελλάδας έχει συνεργαστεί με τον Αμερικανό συνθέτη Daniel Alcheh, γράφοντας τους στίχους  σε τέσσερα τραγούδια του soundtrack της ταινίας του Χόλιγουντ «The trouble with Bliss»,  που ερμήνευσαν ο Βασίλης Λέκκας, ο Παντελής Θαλασσινός και η Σοφία Παπάζογλου.
Το soundtrack προτάθηκε για την πρώτη θέση στην σπουδαία διοργάνωση «Media Αwards» του Χόλιγουντ.
Κάποια χρόνια έμεινε στο Κίεβο της Ουκρανίας για λόγους οικογενειακούς. Η προσαρμογή της σε χώρα εντελώς διαφορετικής κουλτούρας και τρόπου ζωής ήταν αρκετά δύσκολη, αλλά είχε σαν αποτέλεσμα τη γέννηση του βιβλίου που κρατάτε στα χέρια σας.

Παρουσιάσεις

Όσα είπε ο Αντώνης Μιτζέλος για το βιβλίο της Μαρίας Παπαδάκη:

Εδώ, έχουμε να κάνουμε με το βιβλίο της Μαρίας Παπαδάκη που εκδόθηκε από τις εκδόσεις «Φίλντισι». Έχει τίτλο «Τι γυρεύω εγώ εδώ» και είναι ένα μυθιστόρημα. Ό,τι και να πω, ό,τι κριτική και να κάνω δεν θα ναι πολύ καθαρή με την έννοια της αυστηρότητος, διότι η Μαρία είναι φίλη μου για πάνω από είκοσι χρόνια. Ζω αυτό το βιβλίο απ’ την πρώτη του στιγμή. Από τότε δηλαδή που η Μαρία πήγε στο Κίεβο και ήξερα ότι είχε ξεκινήσει ήδη να το γράφει. Το περιμένω πολλά χρόνια. Έβλεπα μόνο τα αποσπάσματα που έβαζε στο διαδίκτυο. Αποσπασματική λοιπόν ήταν η πρώτη επαφή που είχα μαζί του. Όταν ήρθε στα χέρια μου ολόκληρο, ομολογώ ότι εντυπωσιάστηκα, διότι εδώ δεν έχουμε να κάνουμε απλά με μιά νέα συγγραφέα. Η Μαρία βέβαια είναι μιά βεβαιωμένη ποιήτρια και στιχουργός. Έχουμε κάνει τραγούδια και συνεχίζουμε να κάνουμε και θα κάνουμε και στο μέλλον. Εδώ έχουμε να κάνουμε με επαληθευμένες τεχνικές γραφής, που όπως σας είπα με εντυπωσίασαν, γιατί δηλώνουν συγγραφείς που βρίσκονται ήδη στο τέταρτο ή πέμπτο βιβλίο τους. Θέλω επίσης να πω, πως ό,τι συμβαίνει στην Ουκρανία σήμερα, κατά πολύ μεγάλο μέρος μπορούμε να το διαβάσουμε ως προπεριγραφή στο βιβλίο της Μαρίας. Είναι βέβαια ένας τόπος που από πάρα πολύ παλιά, Ελληνες εμπνέονται, αφού κατοικήθηκε από Έλληνες από το 600 π.χ περίπου. Έτσι λοιπόν είμαι σίγουρος ότι η μούσα αυτού του τόπου επέδρασε πολύ πάνω στα γραφόμενα της Μαρίας. Πέρα από την πλοκή που οφείλει να έχει ένα μυθιστόρημα, στο «Τι γυρεύω εγώ εδώ» διέκρινα και μιά μουσικότητα λόγου που σπάνια συναντάω σ’ αυτά που διαβάζω τελευταία. Τα περισσότερα μοιάζουν με μαθηματικά. Ένα κι ένα κάνουν δύο και καμιά φορά ίσως και τρία. Δεν είναι έτσι η λογοτεχνία. Η Μαρία έχει μεταφέρει μια αίσθηση ποίησης μέσα στο βιβλίο της, η οποία μου άρεσε πάρα πολύ. Μ’ εντυπωσίασε. Με ρούφηξε. Θέλω να σταματήσω σ’ ένα πολύ σημαντικό γεγονός. Στο ότι η πρωταγωνίστρια η Εύη, γύρω από την οποία συμβαίνουν όλα, βρίσκεται σε μιά ξένη χώρα με έναν καλό γάμο, μ’ έναν άνθρωπο που αγαπά και εμπιστεύεται, αλλά δεν ξέρει τη γλώσσα, και της λείπει η λιακάδα της Ελλάδας. Θα μπορούσε να προσαρμοστεί; Ναι.. Εγώ λέω πως θα το έκανε πολύ εύκολα, γιατί είναι άξια και το βλέπουμε σ’ όλα τα κείμενα της Μαρίας. Αλλά εδώ υπάρχει μιά άρνηση στο να προσαρμοστεί η ηρωίδα. Υπάρχει κι ένα ξωτικό που κατοικεί μέσα στο πνεύμα της, αξιώνει λόγο, γνώμη και πρόθεση και επηρεάζει τη ζωή της. Υπάρχει το πνεύμα του πατέρα της που κάποια στιγμή της ορίζεται και ως φυσική παρουσία ή έτσι τουλάχιστον νομίζει. Υπάρχει και η φίλη της που την παρακολουθούμε να αλλάζει συνεχώς επαγγέλματα και να είναι η αναγκαία παρέα της Εύης. Περπατούν μαζί, της εκμυστηρεύεται τα πιο βαθιά της μυστικά που δεν μπορεί να τα πει σε κανέναν άλλον. Αποδεικνύεται λοιπόν ότι όλες αυτές οι μορφές οι οποίες έχουν λόγο μέσα της και την επηρεάζουν τελικά κατοικούν μόνο σε ένα κομμάτι του μυαλού της. Αλλά δεν είναι στο σκοτεινό κομμάτι του μυαλού της. Είναι στο φωτεινό. Διότι μόνο ένας φωτεινός νους μπορεί να είναι ανοιχτός στο να έχει τη δυνατότητα να αφήσει να εισέλθουν μέσα του όλες αυτές οι επιρροές κι όλες αυτές οι έννοιες. Δεν είναι τρελή η Εύη. Κάθε άλλο. Απλά, λειτουργεί ένα τμήμα του εγκεφάλου της που οι περισσότεροι έχουμε αφήσει να ατροφήσει. Ζει λοιπόν και σ’ έναν παράλληλο κόσμο. Αρνείται να κατοικήσει μόνο στην Αθήνα ή μόνο στη Λάρισα ή μόνο στο Κίεβο. Θέλει να κατοικήσει παντού. Αρνείται να έχουν οι φίλοι της μόνο σαρκική υπόσταση. Θέλει να κατοικήσει και στη φωτεινή πλευρά του μυαλού της. Εγώ το εκλαμβάνω αυτό ως πρόταση από τη συγγραφέα κι όχι ως τρέλα. Είναι δηλαδή μια περιπέτεια στην οποία μπαίνει ξεκινώντας απ’ την ατέλειωτη μοναξιά, που δεν έχει να κάνει ούτε με το σύζυγο, ούτε με τις φίλες, ούτε με την εργασία. Είναι η μοναξιά του μυαλού που μας οδηγεί η σύγχρονη εποχή. Είναι η απομόνωση. Και βρίσκει τελικά τη λύση και την εξιλέωση μέσα σ’ αυτές τις τέσσερις πλασματικές προσωπικότητες. Είμαι εντυπωσιασμένος με όλη αυτή την εξέλιξη. Έχει τέσσερις ανατροπές το «Τι γυρεύω εγώ εδώ», πράγμα που σημαίνει ότι κάλλιστα θα μπορούσε να γίνει μια κινηματογραφική ταινία με πολύ μεγάλο ενδιαφέρον κι’ αυτό είναι πρόταση. Θα ήθελα η Μαρία να το χώριζε σε πιο μικρές ενότητες και να τις έκανες ποιήματα να τα μελοποιήσουμε μιας και είμαστε τόσοι συνθέτες εδώ, απόψε. Η κεντρική ιδέα που διέκρινα, το μήνυμα του βιβλίου είναι ότι δεν πρέπει να αφεθούμε στην απομόνωση, στους τέσσερις τοίχους, στους υπολογιστές και στις σχέσεις με ανθρώπους που τελικά κάνουν τα πάντα για να σκοτεινιάζουν την καρδιά μας. Μαρία, σ’ ευχαριστούμε πάρα πολύ! Εύχομαι να είναι καλοτάξιδο το βιβλίο σου!

Ο Γιάννης Σκουλετάκης είπε στην παρουσίαση του βιβλίου «Τι γυρεύω εγώ εδώ»:

Τους δημιουργούς τους γνωρίζουμε μέσα από τα έργα τους και μετά από αυτά. Πρώτα γνωρίζουμε το έργο τους και κατόπιν ίσως γνωρίσουμε και τους δημιουργούς. Πολλές φορές δεν γνωρίζουμε καν ποιός έγραψε ένα βιβλίο, που μας συγκίνησε, έναν στίχο που έκανε την καρδιά μας να φτερουγίσει ή ένα ποίημα που μας ταξίδεψε.... απαλά. (σαν να είμαστε ένα πούπουλο που το παρασύρει ο άνεμος). Πόση δύναμη έχουν στ' αλήθεια κάποιοι άνθρωποι! Η Μαρία Παπαδάκη είναι ένας απ’ αυτούς τους ανθρώπους. Την Μαρία την γνώρισα σχετικά αργά. Με εντυπωσίασαν αρχικά οι στίχοι των τραγουδιών της και η ζεστή ανθρώπινη προσέγγιση των συναισθημάτων, που κατάφερνε να δημιουργήσει με ονειρικό τρόπο, σαν να μας ταξιδεύει σε μιά άλλη μακρινή διάσταση, τόσο γνώριμη όμως, σαν να ζούσαμε εκεί από χρόνια. Η Μαρία Παπαδάκη είναι ένας δικός μας άνθρωπος, απλή, καθημερινή, φιλική με όλους. Έχει όμως χάρισμα! Η πένα της, γίνεται μαγική μπαγκέτα στα χέρια ενός προικισμένου μαέστρου που μας κάνει να ακούμε μουσικές ακόμη κι εκεί που δεν υπάρχουν. Πιστεύω πως η δουλειά των συνθετών που γράφουν μουσική στα τραγούδια της Μαρίας είναι πάρα πολύ εύκολη. Ο γραπτός της λόγος και οι στίχοι των τραγουδιών της έχουν τη δύναμη να ανατρέψουν την κακή διάθεση του ακροατή και του αναγνώστη να τον προβληματίσουν, να τον κάνουν να νιώσει όμορφα και να γίνει καλύτερος άνθρωπος. Παρακολουθούσα για καιρό τον προβληματισμό της Μαρίας. Δεν ξέρω πόσο χρόνο χρειάστηκε για να γράψει το βιβλίο της, ξέρω όμως ότι για πολύ καιρό στριφογυρνούσαν οι ιδέες οι παραστάσεις και τα όνειρα στο μυαλό της, μέχρι να αποφασίσει αν έπρεπε να τις μοιραστεί μαζί μας. Με τους φίλους της και τους ανθρώπους που πιστεύουν σ' αυτήν. Τελικά το αποφάσισε! Έχουμε τη χαρά απόψε να μιλάμε για το νέο βιβλίο της Μαρίας Παπαδάκη που μόλις κυκλοφόρησε και όπως δείχνουν τα πρώτα σχόλια, βρίσκει το στόχο του. Η ηρωίδα του βιβλίου είναι μία γυναίκα έξυπνη δυναμική με ιδέες και όνειρα, που ξέρει πως αξίζει περισσότερα από όσα αναγκάζεται να βιώνει καθημερινά. Θα μπορούσε να ζει οπουδήποτε, θα μπορούσε να ζήσει καλύτερα θα μπορούσε να ονειρεύεται περισσότερο. Είναι όμως η μοίρα της ‘γυναίκας στήριγμα’ που την αναγκάζει (όπως τόσες άλλες γυναίκες) να υποτάσσεται στις συνθήκες και να ζει μια ζωή πέρα από τις επιθυμίες και τα όνειρά της. Το ερώτημα που προκύπτει: Έχει δικαίωμα σαν σύζυγος και μητέρα να στηρίξει τα δικά της θέλω, αν είναι αντίθετα από τις ανάγκες της υπόλοιπης οικογένειας; Η προσπάθεια της να προσαρμοστεί στις νέες συνθήκες σε ξένο τόπο, η σύγκριση με τις γυναίκες της περιοχής η ανασφάλεια και η ζήλια, της πιέζουν την προσωπικότητα. Λίγες οι ευχάριστες στιγμές, πολλά τα ερωτηματικά. Διέξοδος και στήριγμα της προβληματισμένης γυναίκας οι δικοί της άνθρωποι και οι παρέες ... Κρυφή συντροφιά οι αναμνήσεις. Κάποιες ένοχες αναμνήσεις... Στο βιβλίο της Μαρίας Παπαδάκη η ηρωίδα της, περιγράφει τους μακρινούς τόπους που επισκέπτεται, με τρόπο που μας δίνει την δυνατότητα να τους γνωρίσουμε σαν να ταξιδεύουμε κι εμείς μαζί της. Αναλύει διακριτικά τους χαρακτήρες των ανθρώπων που συναντά δίνοντας μας την ευκαιρία να μάθουμε τις ιδιαιτερότητες των κατοίκων κάθε τόπου. Έχουμε έτσι μία σαφή εικόνα του τρόπου ζωής που βιώνει. Ο ποιητικός λόγος της Μαρίας παρεμβαίνει κάποιες φορές στο πεζό κείμενο και λειτουργεί καταλυτικά ώστε να χαλαρώνει η ένταση που δημιουργείται στον αναγνώστη από τις δύσκολες συνθήκες ζωής της. Εγώ και ο άλλος μου εαυτός! Θα μπορούσε να πει περιγράφοντας το χαρακτήρα της, τα συναισθήματα και τις αντιδράσεις της η ηρωίδα Εύη. Το βιβλίο δεν είναι πολιτικό. Η αλλαγή της πολιτικής κατάστασης όμως στην περιοχή και οι συνέπειές της περιγράφονται στο βιβλίο με έξυπνο τρόπο και μας φέρνουν κάποιες φορές στο νου τα δικά μας προβλήματα. Οι δύσκολες συνθήκες ζωής και η ανάγκη επιβίωσης, οδηγούν πολλές φορές κάποιους στην διαφθορά σε ίντριγκες και σε παράνομες συμπεριφορές. Η ηρωίδα της πιέζεται, κάποιες φορές υποτάσσεται. Όχι για πάντα όμως. Η προσωπικότητα της, δεν απαρνιέται τις ιδέες της. Επαναστατεί και απελευθερώνεται. Κάποια στιγμή θα σηκώσει το βλέμμα, όπως γράφει η ίδια. «Αγκαλιαζόμαστε σφιχτά με τη γιαγιά Σμυρνιά της καρδιάς μου και παίρνουμε την απόφαση να κοιτάξουμε ψηλά μαζί.» Γιατί πρέπει να κοιτάξεις τον ουρανό, για να δεις τ' αστέρια! Με χαμηλωμένο το κεφάλι, μόνο το χώμα χαίρεσαι!

Eίπε η Κέλλυ Σταμουλάκη για το βιβλίο:

Η πρώτη σκέψη που έκανα διαβάζοντας αυτό το «εδώ» της Μαρίας Παπαδάκη στο εξώφυλλο του βιβλίου, όταν το τελείωσα, ήταν «τι γυρεύω εγώ εδώ… απέναντί μου;» Αυτό το «απέναντι» το αισθανόμουν πολύ έντονα και πολύ διαφορετικά σε όλη τη διάρκεια… Αισθανόμουν ότι η Εύη, η ηρωίδα, ήταν μια γυναίκα που στεκόταν απέναντι από τον εαυτό της. Άλλοτε απλώς αντίκρυ, άλλοτε ως σύμμαχος κι άλλοτε αντιμέτωπη. Η Εύη και η Μάγδα, ο ίδιος άνθρωπος από την απέναντι πλευρά, κάτι σαν «ατίθασος» καθρέφτης η μία της άλλης ή καθρέφτης που αυτονομήθηκε, έμοιαζε να τραβούν ένα σχοινί από τη μία προς την παράδοση και την υποταγή κι από την άλλη προς τη διεκδίκηση και την επανάσταση. Και στο τέλος, η Μαρία καταφέρνει να τις ταιριάξει, να τις χωρέσει απλόχωρα σε ένα σώμα, σε ένα μυαλό. Να μη στενεύεται ούτε η Μάγδα που επαναστατεί ούτε να αισθάνεται μετέωρη η Εύη της σταθερότητας. Μια φράση του βιβλίου επέμενε στο μυαλό μου πολύ και με βασάνισε. Η Εύη, πάλευε να διαφύγει από μια ζωή και μια πραγματικότητα που μπορεί «απλόχερα να της χάρισε την κιβωτό, αλλά της στέρησε την καταιγίδα», όπως αναφέρει η συγγραφέας μας, μια καταιγίδα που μπορεί να σε λυτρώσει, μια καταιγίδα που μπορεί να σε ξεπλύνει… Κι έτσι η Εύη ξαφνικά, επινοεί ευφάνταστους κινδύνους κι εχθρούς με έναν τρόπο που ακροβατεί διαρκώς ανάμεσα στον παραλογισμό και το ένστικτο και με γοήτευσε αδιανόητα. Κι όλα αυτά τη βοηθούν να ξεφύγει από την πλήξη ή την πίεση, από την παραίτηση και την ήττα. Η Μαρία, κατάφερε να αποδώσει αυτό το «απέναντι» των γυναικών, με μεγάλη ειλικρίνεια. Το απέναντι και των γυναικών που έχουν ηττηθεί και εκείνων που νικούν. Και κυρίως εκείνων που διαρκώς μάχονται. Το αποδίδει λοιπόν, με μεγάλη συνέπεια και εντιμότητα. Κι αυτό πάντα είναι το ζητούμενο σε ένα βιβλίο και είναι αυτό που καθορίζει την αξία του. Περιέγραψε αυτούς τους εσωτερικούς μονολόγους μας, χωρίς απαγορεύσεις και περικοπές. Ούτε για τις φθηνές σκέψεις και πράξεις, ούτε για τις μεγαλειώδεις. Είναι μαγικό και αξιοζήλευτο το ότι κατάφερε να παρουσιάσει τον ήρωα και τον αντιήρωα συμπυκνωμένους σε ένα πρόσωπο και να φτάσει στο τέλος να τους ισορροπήσει. Για τους συγγραφείς είναι μεγάλη πρόκληση αυτό. Να φανερώσουμε όλες τις πτυχές του χαρακτήρα ενός ήρωα, τις καλές και τις κακές και στο τέλος να τον αθωώσουμε ή ακόμη καλύτερα να τον αθωώσει η ίδια η ιστορία μας ερήμην μας. Και πέρα από αυτή την εσωτερικότητα, κατάφερε να περιγράψει πολύ γλαφυρά, να εξηγήσει και σχεδόν να φωτογραφήσει μια χώρα που φλέγεται, ως άλλος πολεμικός ανταποκριτής. Σε αυτό το κομμάτι, που είναι πολύ επίκαιρο, είναι παραπάνω από φανερό το πόσο αρμονικά η δημοσιογραφική ιδιότητα της Μαρίας εξυπηρετεί τη συγγραφική. Και θέλει μεγάλο ταλέντο για να ξεφύγεις από αυτό το ύφος και τη διάθεση των δημοσιογράφων και να αποδώσεις την ουσία των πραγμάτων, όπου η ουσία των πραγμάτων είναι οι ανθρώπινες σχέσεις και οι καθημερινότητα. Κι όλη αυτή την ουσία την περιέγραψε με πολύ χιούμορ και μοναδική λεπτομέρεια που καθηλώνει. Ήταν συγκλονιστικό πόσο σαφής μου ήταν η εικόνας της Ουκρανίας όταν τελείωσα το βιβλίο. Και μπορεί αυτό το «εδώ» της Ουκρανίας να μην το αισθανόμουν πάντα ως την αιτία, αλλά ήταν εντελώς ξεκάθαρη αφορμή και βάση για όλα… Έχω να προσθέσω κάτι ακόμη… Η Μαρία Παπαδάκη κι αυτό το βιβλίο, ήταν για μένα μια αποκάλυψη για την ικανότητά της να γράφει συμπυκνωμένα. Έγραψε στίχους τόσο μελωδικούς που συχνά έμοιαζε ήδη να τους ακούω κι όχι να τους διαβάζω. Έχουν έναν εσωτερικό ρυθμό, μάλλον μελαγχολικό, που από μόνος του προσδιορίζει τη μουσική. Κι όταν μάλιστα τους ακούω από τον αγαπημένο μου συνεργάτη και φίλο Βασίλη Λέκκα και τους εξαιρετικούς συναδέλφους του, που είναι εδώ σήμερα, χαίρομαι ακόμη περισσότερο. Μαρία μου να είσαι καλά, να γράφεις. Σου εύχομαι πολλές αιτίες. Πολλές αφορμές. Χώρο. Αποστάσεις. Και συναντήσεις. Και με τους αναγνώστες σου και με τους ήρωες. Είναι μαγικό πόσο ανάγκη έχει ο ένας τον άλλο. Ο συγγραφέας τους ήρωές του και οι ήρωες το συγγραφέα τους. Εύχομαι να συνεχίσεις να δίνεις πνοή σε ό,τι σου δίνει πνοή και αντίστροφα.

Αφιερώματα στην παρουσίαση από διαδικτυακά περιοδικά:
 
Από το ogdoo.gr
Από το avecnews.gr
Από το Μουσικόραμα

 

Βίντεο για το βιβλίο

Το προφίλ της συγγραφέως στο facebook

 

 
Μαρία Παπαδάκη
 
Τι γυρεύω εγώ εδώ;
 
 

     Είναι μια απ’ τις δύσκολες νύχτες που το ράδιο παίζει και το κρασί κυλά. Έξω απ’ το διαμέρισμα της οδού Ντιμίτριεφσκα 13 στο Κίεβο, την πρωτεύουσα της μακρινής Ουκρανίας, χιονίζει.
Η Εύη σέρνεται από δωμάτιο σε δωμάτιο, παριστάνοντας την ευτυχισμένη σύζυγο και μητέρα, σε μια χώρα μίζερη που σκάβει λάκκο και θάβει το πεθαμένο της εγώ. Γελάει και κρύβει πληγές. Σαν γυναίκα υποταγμένη, τη διατάζουν τα γονίδιά της να υπομένει. Υποτάχθηκε απ’ τον ίδιο της τον εαυτό, τη στιγ μή που είπε: ναι, θα ’ρθω κι ας μη θέλω. Με σπίρτο την ανάγκη να μην αφήσει μόνους τους οικείους της, άναψε φλόγες γύρω της που φούντωσαν πολύ. Δε μπορεί πια να δραπετεύσει, κι αυτοκτονεί με τo ίδιο της το κεντρί, σκορπιός σ’ απόγνωση!
Τους αγαπά τους δικούς της. Τους λατρεύει. Όμως, έχει ξεχάσει ν’ αγαπά τον εαυτό της! Η μέρα της, είναι φαρδιά σαν ρούχο τρία νούμερα μεγαλύτερο. Πώς να τη γεμίσει! Θέλει να σβήσει τους κανόνες απ’ το κιτάπι της ζωής.
Μα η ζωή είναι η μεγαλύτερη σπασίκλα. Δεν αφήνει κανέναν ν’ αντιγράψει απ’ την κόλλα της. Κι αν πας ν’ αλλοιώσεις τη βαθμολογία που αυτή σου ’βαλε με το έτσι θέλω, σε καρφώνει και δικάζεσαι.
Θα περάσει πολλά η Εύη στην παγωμένη χώρα του Βορρά. Θα βγει πληγωμένη από συμπληγάδες, ίντριγκες και καταστάσεις και θα νιώσει πως δεν μπορεί να τις αντέξει. Θα μετρηθεί με θεριά ψυχής. Θα τρέξει να γλυτώσει από ανθρώπους-θεριά, που απειλούν να την αφανίσουν. Θα μετρηθεί με έρωτες απελπισμένους.
Ανοίγει το παράθυρο. Ο παγωμένος αέρας δροσίζει το φλογισμένο της πρόσωπο. «Υπάρχει κάνας άγγελος ή διάολος, ή όποιος θέλει ας είναι», φωνάζει «να μου δείξει και μένα πως θα ’ταν η ζωή μου αν ακολουθούσα τα όνειρά μου; Υπάρχει;» Νιώθει πως ήταν πλασμένη γι’ άλλα πράγματα. Και είναι σίγουρη πως έτσι νιώθουν κι άλλοι. Μα ο δρόμος δεν έχει γυρισμό. Ή έχει;

Αριθμός σελίδων: 440
ISBN: 978-618-80631-2-9
Ημερομηνία έκδοσης: Φεβρουάριος 2014
Δέσιμο: Μαλακό εξώφυλλο
Διαστάσεις: 14Χ21

 

Δωρεάν αποστολή  
Λιαν. τιμή: 13,85 Ευρώ
Τιμή web 12,47 Ευρώ