Newsletter
 

Βιογραφικό της συγγραφέως

21  Νοεμβρίου του 1962  πιστή στο ραντεβού που είχε ορίσει η μοίρα συνάντησα πρώτη φορά το φως της αυγής στον Άγιο Νικόλαο της Κρήτης. Μεγάλη τύχη να γεννηθώ στο ακριβό  σμίξιμο ή μήπως είναι αλήθεια  χωρισμός, της νύχτας με τη μέρα. Εκεί στο φίλημα του ορίζοντα και της θάλασσας στη Σπιναλόγκα, θαρρώ είναι από τότε ταπεινός προσκυνητής ο λογισμός μου. Οι ρίζες μου, ρίζες τιμής είναι  στο Οροπέδιο Λασιθίου στο Τζερμιάδο. Ανάμεσα στη Δίκτη και τη Σελένα μεγάλωσα, κορφές που ακόμη και τώρα φεγγοβολούν στον ύπνο μου φωτίζοντας διακριτικά τη δική μου  αλήθεια για να μη χαθώ στα σύγχρονα σκοτάδια. Μεγάλωσα και με τις γιαγιούλες μου, με πολύ αγάπη και καλοσύνη. Κρατώ στο μυρογυάλι της καρδιάς την αθωότητα του παιδιού που υπήρξα και μυρωδιές πολλές , της ασβεστωμένης αυλής, του βασιλικού, της κανέλας, του μήλου, του αχνιστού ψωμιού, του μούστου... και του Αυγούστου που ήταν και είναι πάντα του γούστου μου. Το ασήμι του φεγγαριού με μαγνητίζει. Αποπειράθηκα να αγγίξω κάποτε ένα φεγγάρι, αυτό που ανατέλλει στον Κάστελλο και πίστεψα πως ήταν δικό μου. Δεν τα κατάφερα... η θεία  Μαρία με γύρισε πίσω, έτσι έλεγε η γιαγιά μου και σταυροκοπιόταν τονίζοντας το '' ευτυχώς  '', μα ποτέ δεν το παραδέχτηκα αυτό το  ευτυχώς...
Μια νεράιδα είχα συναντήσει εκείνη τη νύχτα. '' Όταν  αγαπήσεις και πονέσεις  θα ’ρθει μόνο του να σε βρει ''  είχε ψιθυρίσει... και μύριζε χώμα βρεγμένο η ανάσα της.
Ζω στην Κέρκυρα και εργάζομαι στην Επαγγελματική Σχολή του Υπουργείου Τουρισμού. Θαυμάζω το φως  και αγωνίζομαι προσπαθώντας  να πείσω και  να μάθω τα παιδιά  και τα παιδιά μου να ζητούν και να διεκδικούν  τον  αμύθητο θησαυρό της Ζωής και του Έρωτα, με αφετηρία την ψυχή, κρατώντας το νου ελεύθερο, με πράξεις Αγάπης εξυψωμένες στους αιθέρες, για να κρατήσει ο κύκλιος χορός των μικρών θεών και Αύριο... να αγγίξουν τα μυστήρια και το μεγαλείο του σύμπαντος  κοινωνώντας την αιωνιότητα.
Όταν κλείνω τα μάτια  ταξιδεύω πάντα πίσω απ' τον καιρό και ψάχνω  σημάδια στην πολυτέλεια της μοναξιάς, στις αναμνήσεις, στα κιτρινισμένα χαρτάκια της θύμησης και στα κόκκινα μήλα του λασιθιώτικου κάμπου, αυτά που κρέμονται  απείραχτα απ’ τις πάχνες  στα χιονισμένα  κλαδιά και λιτανεύουν τα λόγια και τα καρδιοχτύπια  της πρώτης αγάπης κι όταν τ' ανοίγω τα ματοτσίνορα  ξέρω καλά πως... το δάκρυ δεν αφήνει ενθύμια. Είμαι πάντα πρόθυμη στο ταξίδι του νόστου και του Νότου κι όλο μαζεύω στην ανέμη το ασημένιο νήμα, για να ντύσω το δικό μου φεγγάρι Αύριο... μπορεί μια νύχτα του Αυγούστου εκεί στην Κρήτη να  με περιμένει ξανά  στο σταυροδρόμι η ίδια νεράιδα...

 

Παρουσιάσεις

Παρουσίαση με την Ιατροχειρουργική εταιρία Κέρκυρας και τη Μέλισσα


Όσα είπε η συγγραφέας Χαρούλα Βερίγου στην παρουσίαση του βιβλίου της στο Public 5.2.2016

Αγαπημένοι και αγαπημένες
Γράφω από μια βαθιά εσωτερική ανάγκη, θαρρείς για να ειπωθούν τα ξεχασμένα, για να βρουν φωνή οι σιωπές και τα ανέκφραστα συναισθήματα.
Στο μυθιστόρημα μου, αναφέρομαι στο παρελθόν.
Θα ξεφυλλίσετε σελίδες από το σημειωματάριο της ψυχής και είμαι σίγουρη πως, αυτός είναι ο πιο δόκιμος τρόπος για να κατανοήσετε τα κίνητρα και τις προθέσεις μου, για να προσεγγίσετε την κατάθεση μιας πρώιμης γραφής, αφού δεν είναι καινούριο.
Από τότε που γράφτηκε έχουν κλείσει δεκατρία χρόνια.
Οι καταθέσεις της γραφής, συνήθως ορίζονται από τις εποχές που ζούμε. Συνεχίζω να γράφω. Μουτζουρώνω ακόμη χαρτάκια. Με γοητεύει, με έλκει σαν μαγνήτης, τη μια με λυτρώνει και την άλλη με πάει στην άβυσσο.
Έχοντας ήδη διανύσει μισό αιώνα και κάτι, ζωής και αξιοποιώντας την πορεία της αντίστροφης μέτρησης, καταλαβαίνω την αξία της αισιοδοξίας, όταν το ρίσκο με φτάνει στην άκρη του γκρεμού.
Η κραυγή στο φως.
Έχουν περάσει τόσα χρόνια από τότε. Τώρα πια, έχω αγαπήσει τα καρφιά που με πόνεσαν. Θαρρώ πως έγιναν ασημένιες παραμάνες στην καινούρια φορεσιά της καρδιάς.
Παραδέχομαι πως η ωριμότητα, μου επιβάλλει αυστηρότερους κανόνες πλέον, όταν γράφω, κυρίως στις ποιητικές καταθέσεις.
Θαυμάζω αυτή τη μικρή μειονότητα των χαρισματικών ανθρώπων, που σμίγουν σε συντροφιές και παρέες, για να πολεμήσουν το σκοτάδι. Αγαπώ το φως, το μόνο αιώνιο. Μου αρέσει γιατί το ταξίδι του, είναι βασισμένο σε δικαιότερους κανόνες.
Ταξιδεύει για να είναι, φως.
Αποτελεί την πιο αληθινή παρότρυνση για να δούμε τη ζωή μας, σαν ένα ταξίδι ακριβό.
Νιώθω τυχερή επιλέγοντας και τη μοναξιά ως στάση ζωής, γιατί μου επιτρέπει να κρατώ σε εγρήγορση τις αισθήσεις.
Οι μοναχικοί άνθρωποι, πιστέψτε με, δεν είμαστε δυστυχισμένοι.
Κάπως έτσι, μέσα από την πολυτέλεια της μοναξιάς, μου προκύπτει να καταθέτω και την ψυχή μου, με λέξεις.
Με πολεμούν οι λέξεις, από τότε που θυμάμαι τον εαυτό μου.
Έχουν απίστευτα αισθητικά κίνητρα και μια πρόκληση, αυτή η μοναδική ομορφιά των λέξεων, της ελληνικής γλώσσας γενικότερα, ο ρυθμός της, η γοητεία των παρηχήσεων, η μαγεία του αποτελέσματος μιας φράσης ή ενός κειμένου, αυτό τελικά, είναι μαγεία.
Ξενυχτώ, πολλές φορές γράφω - σβήνω, ξαναγράφω, διορθώνω, κι όλο αδιόρθωτη μένω, καταλήγοντας πως, μόνο μέσα στην υπέρβαση βρίσκεται η λύτρωση, γιατί έτσι προάγεται το πνεύμα και η ψυχή σε άλλα επίπεδα και υπέρβαση καμιά φορά είναι να μπορούμε να ζούμε και με αυτά που μας πόνεσαν.
Ας μιλάμε λοιπόν και για την Αγάπη, με την πιο καθολική της έννοια, γιατί είναι δρόμος της υπέρβασης.
«Το γράψιμο, ξυπνάει μέσα μου από μια αίσθηση παρτιζάνικης συντροφικότητας και κοινωνικής αδικίας», είχε πει ο Τζόρτζ Όργουελ.
Γνωρίζοντας αυτό και μετά από όσα ζούμε, είμαι σίγουρη πως οι περισσότεροι έχετε κάτι να γράψετε. Τολμήστε το, θα φέρει αποτελέσματα. Ίσως είναι ένας τρόπος για να τελειώσουν τα άδικα και τα ψέματα του μπαγιάτικου κόσμου.
Η συγγραφή ενός βιβλίου είναι ένας κόπος σίγουρα, απαιτεί τον αγώνα της, μα αφήνει και μια δικαίωση στο τέλος, αυτή που εισπράττει με ευγνωμοσύνη και η ταπεινότητα μου στο άγγιγμα και στο βλέμμα σας.
Γράφω στο σπίτι, στη θάλασσα, στο πλοίο, στο χιόνι, γράφω στη βροχή, στο γραφείο, στην πλατεία ή σε ένα καντούνι, βλέπετε δεν ξέρω που θα συναντηθώ με την πρόκληση.
Βάσανο ναι, είναι βάσανο, αφήστε που κλέβω χρόνο συνεχώς, από την οικογένεια μου, από τους φίλους μου και τελευταία, στην κόντρα του συστήματος, κλέβω με επιμέλεια χρόνο και από τη δουλειά μου…
Όμως, όλως περιέργως όχι μόνο με συγχωρούν, αλλά και συνηγορούν, ίσως επειδή ξέρουν πως αν δε με σπρώχνει ένας δαίμονας, θα με σπρώχνει ένας άγγελος και δεν μπορώ να αντισταθώ.
Ξέρουν επίσης, πως συντάσσομαι με εκείνους που η ζωή τους αδίκησε από νωρίς, γι’ αυτό φροντίζουν να μου βάζουν ιδέες.
Συνηθίζω να βάζω και άλλους σε μπελάδες, όταν εξελίσσεται κάτι που γράφω… το κάνω, διεκδικώντας μυστικά τη συνενοχή.
Κάπως έτσι ήρθε στο φως και το : « Αύριο, νυχτώνει Φθινόπωρο».
Έγραφα στις νυχτερινές μου βάρδιες στο γραφείο, με τη συνενοχή μιας γλυκύτατης σπουδάστριας, της Δέσποινας, η οποία ήταν και η πρώτη αναγνώστρια. Έγραφα πιστή σε μια υπόσχεση, να μην γυρίσω να διορθώσω, τίποτα.
Υπάρχουν κάποιοι άνθρωποι μοναδικοί, που όταν τους συναντάς στη ζωή σου, ξέρεις πως διαφέρουν από πολλούς.
Δεν θα συμβεί πολλές φορές, σίγουρα ούτε πολύ συχνά, μα όταν τους συναντάς, το αισθάνεσαι, το καταλαβαίνεις αμέσως.
Τους προδίδει το βλέμμα. Είναι βαθύ, τρυφερό, οικείο, γεμάτο φως, αγάπη και αποδοχή.
Σε κοιτάξουν στα μάτια, το επιδιώκουν με τέχνη και καλοσύνη. Το χαμόγελό τους, παράξενα όμορφο, από εκείνα που δεν θες να σβήσουν ποτέ.
Ξέρεις καλά πως αυτοί οι άνθρωποι, είναι που δε θα σε πονέσουν για κανέναν λόγο.
Ο Αλέξανδρος του μυθιστορήματος, αγαπά την τέχνη. Ένας ήρεμος, ώριμος άντρας, που όταν δεν αφιερώνεται στη ζωγραφική, παίζει με τις ώρες πιάνο και παίζει με πάθος.
Τυχερή η Ζωή που συνάντησε, έναν τέτοιο άνθρωπο, και έκανε την τιμή στον εαυτό της, να τον βάλει στη ζωή της, με το μαγικότερο τρόπο, τον Έρωτα.
Από εκείνον έμαθε να εκτιμά την ομορφιά της ζωής και τα δώρα της Τέχνης και της Αγάπης.
Το οικογενειακό περιβάλλον, όχι μόνο δεν συνηγόρησε, αλλά έκανε τα πάντα, φτάνοντας ακόμη και στην ωμή βία, για να καταστρέψει ότι ονειρεύτηκε.
Συνάντησε όμως, και ανθρώπους που της έδωσαν εφόδια, που της άνοιξαν καινούριο δρόμο.
Ο χωρισμός, μπορεί να μην πάψει ποτέ να μοιάζει με το θάνατο, αλλά ξεπερνώντας τον, τον χωρισμό φυσικά, έχει τη δύναμη να χλευάσει για πολλές φάρσες στην πορεία, κυρίως γι’ αυτές που της βάφτισαν και της πούλησαν, ερήμην της, ζωή.
Το Φθινόπωρο θα μείνει για πάντα πρόκληση και η ωραιότερη πρόσκληση που θα της επιδίδεται κάθε φορά, όταν στα παιχνίδια της νοσταλγίας, σε μια ατμόσφαιρα έντονα ρομαντική, φιλτραρισμένη και απαλλαγμένη από κάθε πλεόνασμα καλοκαιριού, στην Κέρκυρα της βροχής, θα ακούει τον ήχο από τα τακουνάκια της στα καντούνια και θα θυμάται, με ευγνωμοσύνη, τόσο απλά, όπως αναπνέει, εκείνο τον Έρωτα.
Στο βιβλίο που μόλις ξεφυλλίσαμε, θα σκοντάψετε με μια πιο αναλυτική ανάγνωση, τόσο στο θαυμασμό, όσο και στην αξία της θύμησης, με δεδομένη τη διδακτική φύση Του Έρωτα.
Γενναιοδωρία είναι να δίνεις περισσότερα απ' όσα µπορείς...
Γενναιόδωρη η ίδια η Κέρκυρα όλα αυτά τα χρόνια και απόψε πολύ περισσότερο μαζί μου, μέσα από τη συγκίνηση και την αγάπη σας.
Αγαπώ το Ιόνιο Φως. Υποκλίνομαι στο μεγαλείο του.
Σέβομαι τη διακριτική του παρουσία και συνηγορία στη μάχη πρώτα με το μέσα μου κόσμο και μετά στη μάχη με το σκοτάδι, αυτό που μας χτίζουν κάθε μέρα όλο και περισσότερο.
Ευχαριστώ με ευγνωμοσύνη 
όχι μόνο για τον ανιδιοτελή κόπο και την ευαισθησία, αλλά και για την ευθύνη την οποία ανέλαβαν σε αυτή την παρουσίαση :
Τους συνεργάτες στο Public.
Την συγγραφέα κυρία Ρούλα Καλούδη.
Την κυρία Δήμητρα Κόκκαλη από τη Λέσχη Ανάγνωσης.
Την φίλη μου, την Μάγδα Κόκκαλη.
Ευχαριστώ την αγάπη σας, από καρδιάς.
Αύριο, εν’ ονόματι της Αγάπης
Χαρούλα Βερίγου
Κέρκυρα 05 Φεβρουαρίου 2016


Παρουσίαση στην Κόνιτσα:

Σχετικό δημοσίευμα: e-konitsa.gr



Δημοσίευση για τη παρουσίαση στο Οροπέδιο Λασιθίου


 

Εικόνες από τη Παρουσίαση του Βιβλίου «Αύριο, νυχτώνει φθινόπωρο» της Χαρούλα Βερίγου – Μπάντιου που έγινε στην αίθουσα εκδηλώσεων του Δήμου Φιλιατών την Δευτέρα 22-06-2015. στο βήμα η συγγραφέας:

 

Βίντεο για το βιβλίο

Προς το παρόν δεν υπάρχουν

Το προφίλ της συγγραφέως στο facebook

 

 
Χαρούλα Βερίγου
 
Αύριο νυχτώνει φθινόπωρο
 
 

Έρωτας γητευτής, με στοιχεία επικά στα μάτια της, εκείνος που έρχεται για να βρίσκει το φθινόπωρο ουρανό. Αποκτά και δίδει νόημα στη Ζωή, αποπνέοντας ένα ιδιαίτερο πνευματικό άρωμα, γι’ αυτό και του αφήνεται με εμπιστοσύνη. Μαθαίνει να ονειρεύεται και μεταμορφώνεται ανάμεσα στη μουσική και τη ζωγραφική. Ξυπνά από την άφεγγη νύχτα και κλείνει ξανά, ραντεβού με το φως στα μάτια του. Στα μάτια του Αλέξανδρου, τα γεμάτα μελαγχολία και μυστήριο όλα είναι ξεκάθαρα. Τα δικά της, συχνά σκοτεινιάζουν από φόβο κι ας ακούει, την ίδια κάθε φορά υπόσχεση, «Αύριο… νυχτώνει φθινόπωρο». Η εξαιρετική ελευθερία που αντλεί από τον Έρωτα θα την οδηγήσει στη σύγκρουση με το οικογενειακό περιβάλλον. Για τη Ζωή, είναι δεδομένο πως η ικανότητα της ανθρώπινης φύσης να αλλάζει και να εξελίσσεται, είναι ατελής χωρίς τον Έρωτα, την Τέχνη και την Αγάπη. Για τη μητέρα της πάλι, ακριβώς το αντίθετο, «χρειάζεσαι έναν άνθρωπο οικονομικά εύρωστο και διασφαλίζεις τα πάντα» συνηθίζει να λέει. Ο θείος και ο εξάδελφος Αντώνης, έχουν εντολή να την «προστατεύουν», φυσικά αστυνομεύοντας τις κινήσεις της. Άνθρωποι γεμάτοι εγωισμό, καχυποψία, εκδικητικότητα. Είναι εκείνοι που θα επιβεβαιώσουν την πραγματικότητα του κακού, όταν τυφλωμένοι από μίσος, δεν θα διστάσουν να παραδώσουν στις φλόγες το ατελιέ του Αλέξανδρου και να χτυπήσουν ανελέητα τον ίδιο. Η πλοκή εξελίσσεται μέσα από έντονη συναισθηματική φόρτιση, με ακραίες σκηνές οικογενειακής βίας. Θα ζήσουν όμως και οι δυο τους, στιγμές πρωτοφανείς, σε μια εξιδανικευμένη ερωτική συνάντηση, εκεί που ο ενθουσιασμός και η περηφάνια συναντιούνται με το ήθος και την ψυχική ολοκλήρωση. Η συνείδηση θα φέρει μεγαλύτερο πόνο από τον ίδιο τον όλεθρο και την απώλεια στη Ζωή. Μετά από μια αποτυχημένη απόπειρα αυτοκτονίας, θα γλιτώσει από το αρρωστημένο οικογενειακό περιβάλλον. Υπακούει στην εσωτερική επιταγή να συνεχίσει το δρόμο της, αλλά χωρίς τον Αλέξανδρο. Φεύγει, για να προχωρήσει μπροστά, γνωρίζοντας καλά, πως όποιος έχει ρισκάρει να ερωτευτεί αληθινά, μπορεί να ζήσει διεκδικώντας μια άλλη θέση στο μέλλον, γιατί ο Έρωτας δεν είναι μόνο το μέσον κατανόησης της ψυχής, αλλά και το όχημα να ταξιδέψεις, να πας μακριά. Στην καρδιά της, που δεν περιορίζεται από τον ανθρώπινο παράγοντα και χρόνο, θα κρατήσει οικεία την εικόνα του με σεβασμό.

Αριθμός σελίδων: 256
ISBN: 978-618-5101-12-1
Ημερομηνία έκδοσης: Ιούνιος 2015
Δέσιμο: Μαλακό εξώφυλλο
Διαστάσεις: 14x21

 

Δωρεάν αποστολή  
Λιαν. τιμή: 12,78 Ευρώ
Τιμή web 11,50 Ευρώ